Ta qədim zamanlarda Bağdadlı bir füqarə bir gün çox böyük bir mirasa sahib olmuşdu.O,bu var-dövlətin qədrini bilmədi,pulları göyə sovurdu və tez bir zamanda sərvəti əritdi.Onun üçün çox çətin idi,kəhər atından enib, xəstə eşşəyə minmək.O,evinə çəkilib için-için ağlayır,gecə-gündüz Allaha yalvarırdı ki,onun bütün günahlarını bağışlasın və ona keçmiş günlərini qaytarsın.O günlərlə ,aylarla Allaha dua etdi və bir gün yuxusunda ona dedilər ki: “sən qalx,get Misirə,səni orda dəfinə gözləyir”
Yuxudan sevinclə oyanan füqarə dərdlərini unutdu və Misir yolunu tutdu.Ac-susuz dolaşdı amma dəfinəni tapmadı.Əlacsızlıqdan ,acından ,axırda dilənməyə qərar verdi amma etdiyi bu işdən çox utanırdı.Ona görə də gecələr dilənməyə qərar verdi ki,onu heç kəs tanımasın.
Tənha bir küçə seçib,orda yoldan keçənələrə əlini uzatdı və bu anda bir pəncə onun əlindən tutdu.Bu adam məhəllə keşikçisiydi.Qərib bağdadlını oğru zənn edərək,döydü,söydü və “bir daha buralarda görünməməsini” söylədi.
“Dur, dayan,döymə”