Dodaqlarımı qanadıram, dişleyirem günlerdir.
Her söz dilimin ucunda küfre dönür çünki. Bir göy guruldasa heç olmasa, bir ildırım çaxsa.
Bitse bu sessizlik, bu çirkli yapışqanlıq bitse. Amma bir tufan azmı gelir, yoxsa yene de parçalanan bir şeyler olmalıdır mütleq? Heç dayanmadan parçalanan, dağılan şeyler.
Halbuki ne qeder sakitdir bu küçeler ve bu şeher. Ne qeder dinc görünür mene indi sema.
Gedenler harada qaldılar, darıxdım gülüşleri üçün. Bir şeheri gözelleşdiren tek onlar idi sanki. Onlar idi uşaqlara ve eşqe ölene qeder bağlanan. Qadınları gözelleşdiren herhalda onlar idi.
"Tüpürsem, cinayet sayılar" deyirdiler, tüpürsek cinayet sayılır daha.
Uzun uzadı baxıram qıvrılan küçelere. Tek yarpaq bele terpenmir nedense. Dilimin ucunda küfre dönür her söz.
Yaşamaq neleri öyredir, düşünürem. Oxuduğum bütün kitablar parça-parça olub.
Çıxıb gezirem axşamlar tekce. Bir ucdan o biri uca tek olur şeher. Bulvarın qarşısından keçirem.
Sesler getdikce azalır, quşlar azalır.
Ve ne