Adi bir ders gunu idi. Universitetde auditoriyanin birinde oturub muellimi gozleyirdik. Her telebeye yaxwi melumdur ki, muellimsiz sinif nece olur: ses-kuy, sonsuz ve berk daniwiqlar, uwaqlarin bir-birine kagiz, qelem atmasi. Bunlar ise tipik azerbaycan tehsili bariz numunesidir......Muellim geldi. Geldi, amma ele bil, bow kabinete. Bayaqki buntdan eser-elamet qalmamiwdi. Salamlawdi ve foede ewitdiyi harayimiz haqda soruwdu.Qrupnumayendemiz ayaga qalxib bu "ajiatajin" ve canlanmanin sebebkari olan diger bir qizi gosterib dedi ki, ad gunu ile baglidir.Muellim uzunu qiza cevirib qizin sevinib-sevinmediyini soruwdu. Coxlarimiz teeccublendik. Ad gunune sevinmemekmi olar?Muellim oturub, bu barede hawiye cixardi......"Men insani dawdan horulmuw eve benzedirem. Daw onun yawi, arasina surulen sement ise - elde etdiyi elm ve umumen heyat anlamidir..."Ne gulmeli tezaddir! - hami guldu."...Qulaq asin, xahiw edirem. Indi tesevvur edin: Dawin ustune ne qeder cox daw qoysaq, bir o qeder tez hemin