tebessumLe, “baLaca kishidir bu!” deyerek, chiynimden ehmaLca yumruqLayir. Seni de gorurem o yuxuLarda. O meni havaya qaLdirib bashinin ustunde dondurduyu zaman, sen heyecanLa ireLi geLerek meni onun eLinden aLmaga chaLishirsan. “Ay kishi, ushagi yere qoy, yixarsan!” deyirsen. O ise, ichden bir qehqehe chekir ve “Narahat oLma, ikimiz de eLdenmohkem kishiLerik” cavabi iLe, meni daha da yuxaridan dondurmeye bashLayir. Ve daha suretLe!

Menimse, bashim giceLir. Az evveL guLurdumse, artiq agLamaga bashLayiram. AtamLa kechen anLarimin Lezzetini chixarmaq evezine, totuq yumruqLarimLa bashina, chiyinLerine vururam. O ise yene de guLur, yene de meni esebLeshdirmeye davam edir… Men artiq dozmurem, “Ata, qorxuram burax!” deye qishqiriram.

ELe bu anda… Ozum oz sesime diksinib ayiLiram. Artiq neche iLdir ki, eyni yuxu gormeyime baxmayaraq, yene her defe sagima-soLuma baxib onu axtariram. Onu da tapmasam beLe, senin yanima oturub, heyecanimi dagitmaq uchun, teseLLi vermeni ve bashimi