“Qaqashin oLacaq, geLib seni de aparcagam ki, ona baxasan” deye, meni sonsuz sevindirdin hemin gun. Bu son sevincim idi. Ve senden eshitdiyim son nagiL!…

…OLkenin chetin vaxtLari idi. Tezece musteqiLLik qazanan xaLq muharibe iLe uz-uze qaLmishdi. Butun diqqet cebheye yoneLmishdi. Cebhenin uzuntusu, sixintisi ise, qaLdigim ushaq evine qeder geLib chixmishdi. Bu sixintini gundeLik yemek payimizda hiss edirdik. Gunu-gunden daha chox! Ateshkesden sonra beLe, sixintiLar bitmedi. TerbiyechiLerin simasindaki mehriban tebessum de nadir haLa chevriLdi bizim uchun.

ELe ki, ushaq evine yeni mudire geLdi… Bax, qara gunLerimiz de ondan sonra bashLadi! O kokeLir, varLanir, biz ise, zamanLa daha ciLiz ve daha sinixmish gorkeme dushurduk. Eynimizdeki nimdashLara baxanda derk edirdik ki, biz heqiqeten de ushaq evindeyik. Cemiyyetden kenar oLan bir yerde. UnuduLmush, atiLmish!

Artiq, ushaq evinde “ozunuidare” qaydaLari quruLmushdu. Yemek ve paLtar eLde etmek uchun, Layiq oLmaq Lazim idi.