daha lise yıllarıydıı gözü kör olmuş bi kalp vardı içimde derler ya yaşayanlar ilerde göreceksinn bukadar bağlanma.... die her duydugumda doğru sölediklerini bile bile güler geçerdim ve asla ama asla ileride bi ayrılığı düşünemezdim.. yada ayrılsak bile sevdiğim asla beni bırakmaz derdimm ayrılığı düşündükçe kendimi öldürmek isterdimm öyle çok seviyordumkii başkalarının yanında yerin dibine soksada onun ellerını hep mutlulukla tuttum... asla isyan etmedimm.ağladıgımda yüzüme telefon kapandı.... gene sevdimm öyle bağlıydımki 1 dediğni asla 2 lemedim başını öne eğdirmedim....belkıde onu ilk kez böylesine bi yürek seviyodu ve benim yüreğim ise ilk kez böylesine gurursuz seviyodu... yerlerde sürünüyoduu...ama seviyoduu.....isyan etmeden... biliyodumki birgün büyüycek yüreğim ve içinde sakladığı onur gurur çıkıcak ortaya... öyle çok değer veriyodumkiii suçlu yada suçsuz özürdilemek hata telafi etmek hayatımın bi parçası olduu... bu verdiği acılara ragmen onunda benı nekadar sevdıgını