zormuş bir bilsen!

Bekleyişlerin durağı olmuş yüreğim senin yüzünden, çaresizlerin sığınağı.
Suskunluğun adresi olmuş, gülüşlerin düşmanı.
Ayaklarım gitmez isteyerek bir yere.
Gözlerim bir karanlık deniz olmuş, yolunu bulamazsın girsen içine.
Eski sıcaklığını kaybetmiş ellerim, çiçekleri tutamaz olmuş; kokusunu alamaz, yüzlerine bakamaz olmuş.
Hareketli şarkılardan bile kederlenir olmuşum senin yüzünden.
Fırtına ekip rüzgar biçmişim senin yüzünden.
Ekinlerim bilmez gün ışığını, bozkırın bağrındaki güneşin tadını, yağmurun ve toprağın kokusunu, derelerin şırıltısını.
Bilmezler onlar, uğur böceklerinin uğurunu, aralarında yeşeren otların faydalarını, çekirgelerin yeşilliğini.
Bilmezler gökyüzünün ne kadar mavi olduğunu.

Görünmeyen bir el çizer bizim kaderimizi.
Kader dediğim, bulutların arasından sıyrılan bir gün ışığı gibi süzülür kimi zaman penceremden içeri.
Kimi zaman kapkaranlık bulutlarla doldurur içimi.
Tıpkı senin gibi, tıpkı seni beklediğim gibi, beklerim