kaderin bana getireceği güzel günleri.
Güzel günlerde daha bir dik dururum hayata karşı.
Güzel günlerde dindiririm bütün acılarımı, sıkıntılarımı, yalnızlıklarımı, inleyişlerimi, ahlarımı...
Güzel günlerde severim bir erkeği, en derinden, en yürekten.
Güzel günlerde bekleyişlerim son bulur; unuturum seni ve seni nasıl delice beklediğimi.
Güzel günlerde daha çok severim kendimi, sevildiğimi bilmekten emin, sevildiğimi bilmekten mesut, sevildiğimi bilmekten gururlu.
Çiçek bahçelerine benzer yüreğim güzel günlerde.
Daha güleç bakarım aynada kendime.
Her sabah umutla adımlarım sokakları; her akşam umutla dönerim evime güzel günlerde.
Ama kader sıyrılır mı bilinmez bulutların arasından.
Bilinmez...
Ben beklerim seni hala aynı yerde, kaldığım yerden devam ederek.

Ne zormuş seni beklemek!
Bekleyişin sızısını hafifletmek için sokaklarda başıboş dolanmak, boş boş camekanları seyretmek ne zor!
Hele baktığım camekanlarda seni görmek, sokaktaki insanları sana