edən cümlələr var və bir neçəsi ilə tanış olaq: 1) Qorxan gözə çöp düşər – Qorxulu baş salamat olar. 2) Dəmiri isti-isti döyərlər – Tələsən təndirə düşər. 3) Eşşəkdən bir tük çəksən də qənimətdir – Yeməklə doymayan yalamaqla doymaz... Bu nümunələrə diqqət yetirsək əks cümlələr olduğunu başa düşərik... Təsəvvür edin ki, iki əsgər səngərdə düşmənlə mübarizə aparır. Biri digərinə deyir ki, gəl düşmənin üzərinə hücum edək, qorxma, qorxan gözə çöp düşər. O biri isə deyir ki, dəlisən?! Bu çox təhlükəlidir. Atalar deyib ki, qorxulu baş salamat olar... Burdan belə nəticə çıxartmaq olar ki, atalar sözləri ancaq ünsiyyətdə danışığımıza qüvvət gətirir amma tam dəqiq bir məna kəsb etmir. Bir sözlə nitqimizdə plan doldurmaq üçün atalar sözlərindən istifadə edirik... Bu belədir... Və bu belədirsə onda niyə atalar sözləri ədəbiyyatda ayrıca sahə kimi formalaşıb?! Yenə kitabdan nümunə: “Çox sayda atalar sözlərinə hələ Azərbaycan türk ədəbiyyatının şah əsəri olan “Kitabi-Dədə Qorqud”da rast gəlinir”