Gənc qadın körpəsinin
gözəlliyi qarşısında donub qalmışdı.
Qıvrım saçları, iri mavi gözləri, dik
burnu və balaca qırmızı dodaqları ilə
sanki canlı bir tablonu xatırladırdı.
Bu, qadının, bəlkə də, indiyə qədər
gördüyü ən şirin qız idi. Onun ipək
yanaqlarından doyunca öpmək və
qoxusunu ciyərlərinə çəkmək üçün
əyiləndə:
– Toxunma mənə, – deyə bir səs
eşitdi, sənin məni öpməyə haqqın
yoxdur...
Qadın qorxu ilə ətrafa baxdı. Otaqda
körpə ilə ondan başqa heç kim yox
idi. Eyni səsi yenidən eşidəndə qeyri
– ixtiyari körpəyə baxdı. Aman
Allah! Yenicə doğulmuş görünsə də,
danışan o idi...
– Mənə yaxınlaşma, – deyə körpə
davam etdi, – məndən uzaqlaş...
Bir azdan qadın özünü topladı və:
– Uşaqlarımız həmişə oğlan olur.
Onlar da gözəldirlər, ancaq qızlar
başqadır. Ona görə səni öpmək
istədim, – dedi.
– Məni öpə bilməzsən, – deyə körpə
ağlamağa başladı, – elə mən də
səni...
– Niyə? – deyə qadın soruşdu, – bəs
sən niyə məni öpə bilməzsən?..
Körpə hıçqıra– hıçqıra davam