yurutmeye
icaze vermir. Biz de bu
qadağadan kenara
cixmamaliyiq.
Ilk once Ehli – Beytden (e)
neqil olunan moteber
revayetlere esasen İslam
peyğemberinden evvelki
peyğemberlerin İmam
Huseynin (e) hele gelecekde
olacaq sehadetine ağlamalari
meselesine toxunaq.
“Durrussemin” adli tefsir
kitabinin muellifi Beqere
suresinin 37 – ci ayesinin
tefsirinde bele bir revayet
qeyd etmisdir: “ Hezret Adem
(e) ersin uzune baxdi. Hezret
Mehemmedin (e) ve Ehli –
Beytin muberek adlarinin
orada yazildiğini gordu.
Cebrayil (e) hemin adlarin
vasitesile tovbe etmeyi Hezret
Ademe (e) oyretdi. Hezret
Adem Allahi o bes nefere bir –
bir and verib bağislanmasini
istedi. Imam Huseynin (e)
adini diline getirende Hezret
Ademin (e) gozlerinden yas
axdi, qelbi kederle doldu.
Cebrayildan bunun sebebini
soruduqda Cebrayil cavab
verdi ki, senin bu ağlamağin
musibet o qeder boyukdur ki,
hec bir musibet onun tayi –
beraberi ola bilmez. Hezret
Adem sorusdu: “O, nece bir
musibetdir? ”