veren ve
Qurani – Kerimde bu ise gore
behist vedesi verilenlerden
biri de hezret Huseyndir (e).
“Sura” suresinin 23 – cu
ayesinde “Ey Peyğember! De
ki, men sizden
peyğemberliyim muqabilinde
hec bir sey istemirem,
(İstediyim budur ki,) menim
Ehli – Beytime (yaxinlarima)
mehebbet ve yaxsiliq
edesiniz” – deyen
peyğembere Huseynden (e)
kim daha yaxin ola bilerdi ?!
Beli, o hemin Huseyn (e) idi ki,
etiraz sesini, Peyğemberin (s)
minberinde serabin tesirinden
gozleri qizarmis, oz
meymununu ezizleye –
ezizizleye, reqqase qadinlara
tamasa eden yezide qarsi
ucaltdi. Hele peyğemberin (s)
vefatindan 50 il kecmemisdi
ki, İslam ummeti, oz menlik ve
sucaetini itirerek, beseriyyetin
en yaxsisi olan Allah resulunu
(s) yezidle muqayise
etmekden cekinmirdi.
Qeyretlerin sustlesdiyi,
merdliyin unudulduğu bir
zamanda İslamin bele tez
muddetde, amansiz sukutla
tarixin unudulmus
sehifelerinde defin edilmesine
dozmeyen Huseyn (e) 72 yara
almis bedeni ile