deyə vəd verir, amma sonra vədi yerinə yetirmirlər. Təlim-tərbiyə işində bu kimi hallar qətiyyən məqbul sayılmır. Çünki bu hallar uşağın valideynə olan inamını zəiflədir, uşaqda yalançılığın normal bir xasiyyət olması təsəvvürünü yaradır. Bəzən valideynlər uşaqlara bəzi hərəkətləri qadağan edirlər, hətta həmin hərəkəti edəndə onu cəzalandırırlar, amma özləri də uşağın gözü qarşısında həmin hərəkəti edirlər. Yalan danışmağın pis iş olduğu barədə uşağa uzun-uzadı nəsihət verən, amma telefon zəng çalanda «dəstəyi götür, de ki, atam evdə yoxdur» deyən şəxsin sözünün təsiri olarmı? Uşağın qulağını «atana hörmət et, o, evin böyüyüdür» sözləri ilə dolduran, amma özü həyat yoldaşı ilə kobud rəftar edən, onun sözünü saymayan ana öz övladına hansı nümünəni verə bilər?

Burada Həzrət Mühəmməd Peyğəmbərin (s) bir hədisini xatırlatmaq yerinə düşər: «Axır-zaman dövründə yaşayacaq uşaqların atalarının vay halına! O atalar müsəlman olacaqlar, ama öz uşaqlarına heç bir din hökmünü öyrətməyəcəklər,