uzanan həyat yolunda nə qədər irəliləsə də, heç zaman yolun sonuna çatdığını iddia edə bilməz. Allahın sevib-seçdiyi peyğəmbərlər, imamlar, övliyalar kamillik yolunun sonuna çatmadıqlarını etiraf etdikləri və həmişə özlərini bu yolun başlanğıcında saydıqları halda, sıravi insanların bunu söyləməyə hansı haqqı var?

Hər kəsin kamillik yolundakı cığırı, bu yolu qət etmə sürəti, qarşıdakı məqsədləri görmə bacarığı onun imanından və iradəsindən asılıdır. Allaha doğru durmadan irəlilədiyini düşünən, amma çoxdan bəri öz yerində durub sayanlar da var, yolun sonuna çatdığına əmin olub qürrələnənlər də, irəliyə getdiyini düşündüyü halda, əslində geriyə qayıdanlar da.

Kamilləşən insan odur ki, bu günü dünənindən, sabahı bu günündən daha yaxşıdır. Yəni imanı və təqvası, ibadəti və ehsanı hər an keçmişdəkinə nisbətən daha çoxdur. Elə hər günün sonunda etdiyi əməllər barədə özünə hesabat vermək, iki gününün bərabər olmamasına çalışmaq barədə hədislərdə də bu tövsiyə edilir.
Insan kamillik