həmişə Allaha həmd və şükr etməyə, Onun əmrlərini danışıqsız yerinə yetirməyə vəzifəlidir. Mələk günahın, vəsvəsənin nə olduğunu bilmir. Əksinə, heyvanlar isə hər cür şüurdan uzaq, yalnız primitiv fiziki ehtiyacları ödəmək naminə yaşayırlar. Onlardan nə insana, nə də mələklərə xas olan ali duyğuları, şüur fəaliyyətini, ibadəti gözləmək olmaz.

Amma insan həm şəhvət, həm də ağıl qüvvəsinin təsiri altındadır. O, yaşamaq naminə öz dünyəvi və maddi istəklərini təmin etməyə (yeyib-içmək, evlənmək, işləmək və s.) məcburdur. Əgər həyatının mənasını yalnız bunda görsə, şüursuz heyvan səviyyəsinə alçalar. Üstəlik, bu yolu öz istəyi ilə seçdiyinə, ağıl və iman yoluna qəsdən arxa çevirdiyinə görə günah qazanar. Amma əgər öz nəfsini cilovlamağı bacarsa, ağıl və iman üzərində qurulmuş bir ömür yaşasa, mələkdən də uca məqama yüksələr. Çünki o, bu yolu öz istəyinə əsasən, nəfsi ilə döyüşə-döyüşə seçib, qarşısına günah imkanı, vəsvəsə təhlükəsi çıxdığı zaman iradəsinin hesabına bunlara yox deməyi