Papagini bawina qoyub dedin:
-Gedirəm....
Gözümdə dünya qaraldi, ürəyiməsdi, gizildədi, ürəyimdən nələr kecmədi, nələr! Bu sözü mən gözləyirdim.Əvvəl-axir deyəcəkdin, geci-tezi varidi. Deyiləcəkdi...... Guclə özümü ələ aldim, özümü sindirmadim.
-Get!-dedim-Get!
Gozlərimə baxsaydi “getmə” oxuyardi. Amma baxmadin. Çünki gözlərini yerə dikmişdin.
Dedin:- Unut! Hər şeyi unut!
Düşündüm “bu tezlikdə?!”Agir olmazmı? Nə dediyiniduyursanmı?”
Dedim: -Calişaram , Unudaram!
Dedin:-Bagişlamag........, bagişlamaga nece söz verirsenmi?
Yandim, için-için yandım. İlahi insan nece davamlı, nece dözümlü olarmış.Dözübdə xəfif bir təbəssümlə, yox-yox, saxta yanma bir təbəssümlə dedim:
-Verirəm! Bağışlamağa söz verirəm!
Getdin...... Saxlaya bilməzdim, çünkü artiq məhəbbətini ucurmuşdum. Özünü saxlamagin mənasi varmı?!