Kimsə hər hansı bir bazar sabahı sevinclə yuxudan oyanır və ola bilər ki, o bu sevinci dostuna, sevdiyi bir insana ya da Allaha qarşı duyur. Kimsədə onu əhatə edən gözəlliklərə, onunla yanaşı əzizlərinin və yaxınlarının olmasına baxmayaraq daxili aləmində bir boşluq hiss edir və bu boşluqdan yaxa qurtara bilmir.

Deməli xarici dünyamız və bizi əhatə eden gözəlliklər daxili dünyamızla müqayisədə o qədər də vacib deyil. Vacib odur ki, daxilmizdə nə hiss edirik. Əgər orda hər hansı bir boşluq mövcuddursa onda bədən buna tab gətirmir və həyat boşluğuna doğru yuvarlanır. Bəs bundan necə yaxa qurtarmaq olar.



Mən bir qızla tanış olmuşdum, hansı ki, öz həyatına son qoymaq istəyirdi, lakin, bunun üçün heç bir cəhd göstərməmişdi. O, bunu belə başa salırdı kı, Allah onu dünyaya hər hansı bir təyin olunmuş məqsəd üçün göndərib və eyni zamanda ona, ölümə hər zaman meyl etmə hissiyatını bəxş eləmişdir. Elə ki, məqsədini həyata keçirdi, o artıq bu dünyadan əbədi getmək üçün hazır