Həyatı yaşamaq nə qədər çətin olursa olsun, nə qədər kələ-kötür yoxuşlar önümüzə çıxırsa çıxsın yenə də yaşamaq çox gözəldir.Ümidsiz qalmadan, əndibdə olduğumuz anlarda belə kiçicik bir ümid qırıntısına yapışaraq xəyal qurmaq və həyata hər vaxt sıx sarılmaq...



Başqa cür necə keçər ki həyat?Həmişə dərdlənərək,həmişə peşmanlıqlarımızı dilə gətirərək,həmişə köhnələrdə yaşayaraq önümüzdəki bu bənzərsiz zamanı boşa xərcləmək niyə görə axı? Əlimizə nə keçir? Dərdlərimizi hər an ağılımızda tutaraq insanlara sevgi yerinə məmnunsuzluq təqdim edərək,hər səhər kədərli üzlə qalxıb "işdə yenə sıravi bir gün" deyib sızlanaraq günlərimizi çəkilməz hala gətirən yenə bizlər deyilikmi?





O sıraviliyin içində o çarxların arasında sıxışıb qalmışıq və zaman sürətlə keçərkən bizlər fərqinə belə vara bilmirik.



Əslində həyatdan zövq almasını bilmək, yaşayarkən xoşbəxtliklə gülümsəmək, içimizdəki sevgini ən gözəl şəkliylə başqaları ilə paylaşmaq, yaşadığımız hər anın haqqını vermək