yaşayırdıq. Bizim nə günahımız vardı ki, bir anın içində hər şeyi- vətənimizi, doğma yurd-yuvamızı, dostlarımızı, qohumlarımızı itirdik”.

Canana 22 ildir ki, doğulduğu şəhəri görmür. Bu qadın valideynlərini, dostlarını, ona doğma olan hər şeyi orada qoyub. Çox darıxır, amma yaxınlarını görmək ona müyəssər olmur : “Nə yaxşı ki, İnternetin imkanlarından istifadə edə bilirik, biz yenicə ölkəni tərk edəndə isə, Qırmızı Xaç nümayəndəliyinin vasitəsilə yazışırdıq. Mən hər gün Allaha şükür edirəm ki, “Skype” proqramı var, onun vasitəsilə mən doğmalarımla əlqaə saxlaya bilirəm. Hər iki-üç ildən bir biz Moskvada yaşayan qardaşımgilə qonaq gedirəm. Bəzən bacılarım da ora gəlir, bir yerdə bir neçə gün keçiririk. Amma özünüz anlayırsınız ki, bizim və Yerevandakı bacılarımın maliyyə imkanları tez-tez görüşmək üçün kifayət deyil”.

Nə üçün Canana vətənini tərk edib, Yerevanda qalmayıb? O bu suala düşünmədən cavab verir: “Mən başqa cür edə bilməzdim, axı qadın hər şeydən öncə anadır, ailə