Qırıldı qəlbim qırdılar qəlbimi bəlkədə o qədər də əhəmiyyəti yox idi , dəyərsiz bir əşya kimi...qırdılar.
Yaralar açdılar məlhəmi olmayan və heç vaxt sağalmayan çarəsi isə yalnız sən və sevgin ....çarəsi olsaydı çarəsizlikdən yaralanmazdı ki...
O vaxtdan qəlbim haqda düşünməkdən və onun qeydinə qalmaqdan vaz keçdim daha hisslərimə əhəmiyət vermədim onlar yoxmuş kimi sən heç vaxt olamaışsan kimi davranmağa başladım .
Səni heç kim bilmədi həyatımda ürəyimlə birlikdə səni də həs etmişdim çünki qaranlığıma.Daha qəlbim bir məhbus kimi zülmətdə dustaq qalmışdı.Günahı bütün sevgilər göz yaşları və Sən.Zəncirlədim onu hər tərəfdən möhkəm-möhkəm zülmətdə boy atdı hisslərim daha...Qaranlıq yaşadırdı daha məni günəş işıqlarına sitəm edirdim.Cəzası edamdan belə daha ağır oldu qəlbimin ömürlük həbs etdim onu bir anlı bir dəfəlik yox bütün ömürüm boyu hər gün bir də bir də öləcəkdi.
Bu böyük cəzadır bilirəm dözülməz ağrı əzabdır.ama daha hiss edə bilmirdim ki...Əzablar ağrısız idi qəlbimdə ,