“Əziz balam,qulaq as!Sən öz
yatağında mışıl-mışıl yatan
zaman
mən bu kəlmələri sənə
deyirəm.Sən öz balaca əlinin
birini
sinənə,o birisini isə başının altına
qoyub yatıbsan.Mənsə gizlincə
sənə tamaşa edir,öz səhvlərim
haqqında dırin dərin düşünürəm.
Övladım!Doğrusu, sənə qarşı çox
kobudluq etmişəm.Həmişə səni
ayaqqabılarının çirkli olduğuna
görə danlamışam.Elə
ki,əşyaları,oyuncaqlarını yerə
atırdın,qəzəblə sənin üstünə
qışqırırdım.Yemək yeməyinə
müxtəlif cür eyiblər tutur,səni
böyüklərlə müqayisə
edirdim.Yadındadırmı,bir gün elə
ki, sən məktəbə,mən isə,qatara
minmək üçün stansiyaya tərəf
yollandıq,sən əlini tərpədərək
mənə “xudahafiz ,ata” –deyəndə,
mən sənin cavabında dedim:
“Belini əymə,düz dayan!”
Axşamüstü evə dönəndə səni
küçədə yerə oturub oynayan
gördüm.Ayaqlarında ayaqqabı
yox
idi və corabların cırılmışdı.Mən
qəzəblənərək dostlarının yanında
sənə şillə vurdum ,səni əsəbi
halda
evə apardım.Yolda ele hey
deyinirdim: “Bilmirsənmi
ki,corabların