Məhz bu
vəsiyyətnamədən, mart ayının
15-də yazılan sənəddən Şekspir
müəmması başlayır.
Şekspirşünasların
hesablamalarına görə, bu
əsərlərin müəllifinin işlək
leksikonu təxminən 25 min
sözdən ibarətdir. Halbuki o
dövrdə, elə indinin özündə də,
İngiltərədə ən savadlı, ən
istedadlı şəxsin söz ehtiyatı 7-8
mindən artıq ola bilməz.
Bundan başqa, həmin dövrdə
elə bir əşya, elə bir anlayış, elə
bir ifadə, hətta elə bir küçə
söyüşü, üstəgəl tarixi, elmi, dini
və fəlsəfi biliklər yox idi ki,
bunlar Şekspir əsərlərində öz
əksini tapmasın. Hətta bu
əsərlərin müəllifinin fransız,
alman, ispan, italyan, latın
dillərini ən yüksək səviyyədə
bildiyini sübut edən faktları da
aydınca görmək olar. Müəllifin
təkcə yüksək universitet
təhsilinə malik olması da
kifayət etmir. «Hamlet»i,
«Maqbet», «Romeo və
Culyetta»nı, «Otello»nu, «II
Riçard»ı, «Venesiya taciri»ni
saraya, ümumiyyətlə ölkənin
elitar dairəsinə yaxın, yaxud da
onlardan biri olan şəxs yaza
bilərdi, daha