Sakit, isti yay günlerinden biri idi.
Onlar el-ele tutub yolun qirağında
gezirdiler. Küçede işıqlar,
maşınların sesleri ve serin külek var
idi. Onlar bir yerde idiler ve bir-
birilerini sevirdiler. Herşey bir an içerisinde baş verdi. İki maşın
toqquşaraq onları
ezdi...Partlayış.... qız bedeninde
dehşetli ağrılar hiss etdi ve sesini
çıxara bilmirdi. Oğlan da
yaralanmışdı amma onun kimi xesaret almamışdı. Xestexana......
Bu divarlar nece de oğlana ağır
gelirdi. O, bir deqiqe de olsun qızın
başının üstünden ayrılmırdı ve onun
ayılmağını gözleyirdi. Bu defe
otağa tibb bacısı daxil oldu. Oğlanı yanına çağırdı ve palatanı terk
etdiler. O yaşayacaq he? –oğlan
soruşdu. Tibb bacısı-Biz elimizden
gelen her şeyi edirik ki, onu xilas
ede bilek. Men size yalvarıram
menim ondan başqa heç kimim yoxdur. Onu xilas edin. Tibb bacısı:
Söz verirem ki, elimden gelen her
şeyi edecem. Oğlan göz yaşlarını
silerek palataya qayıtdı. Bu zaman
qız başa düşdü ki, nese baş verir.
Ancaq özü