nece
öpdüyünü o xoş günlerini. Bir qış
gecesi o pencerenin şüşesine söykenerek bayıra tamaşaedirdi. Onun isti
nefesi şüşede par yaradırdı. Ve
sanki nefesi ile şüşeye yazırdı:
Mene nece de sensizlik ağırdı, her
şeyimi qurban vererdim, yeniden
seni görmek üçün, yeniden seni qucaqlamaq üçün, ya meni de
özünle apar ya da qayıt!!! Birden
şüşenin eks terefinde oğlanın
adı yazıldı. Bu o idi- sevgilisinin onu
çağırdığını hiss ederek dayana
bilmemişdi. Oğlan uşaq kimi, sevinir, qışqırırdi, bu ondan asılı
deyildi. Şüşenin eks terefinde
damcılar emele gelirdi ki, bu da
qızın göz yaşını eks etdirirdi. Bu
dünyanın en saf, en temiz sevgisi
idi. Bunu sözlerle başa salmaq qeyri-mümkün idi, bunu hiss etmek
lazım idi. Sanki
bu meleyin insana qarşı olan sevgisi
idi. Şüşede kiçik naxışlar emele
gelmeye başladı ki, bu da qızın
gözelliyini eks etdiridi. Hemin gözler idi ki, oğlan sonsuzacan
baxmaq isteyirdi, hemin dodaqlar
idi ki, toxunmaq isteyirdi. Ancaq
şüşeye toxunanda o