Kimse her hansi bir bazar sabahi sevincle yuxudan oyanir ve ola biler ki, o bu sevinci dostuna, sevdiyi bir insana ya da Allaha qarsi duyur. Kimsede onu ehate eden qozelliklere, onunla yanasi ezizlerinin ve yaxinlarinin olmasina baxmayaraq daxili aleminde bir bosluq hiss edir ve bu bosluqdan yaxa qurtara bilmir.
Demeli xarici dunyamiz ve bizi ehate eden qozellikler daxili dunyamizla muqayisede o qeder de vacib deyil. Vacib odur ki, daxilmizde ne hiss edirik. Eqer orda her hansi bir bosluq movcuddursa onda beden buna tab qetirmir ve heyat bosluquna doqru yuvarlanir.
Heyatdaki butun cetinlikleri aradan qaldirmaq qeyri mumkundur ve biz heyatin menasini itirmis butun insanlara ayri-ayriliqda komek ede bilmerik. Yeni bizim, meselen her hansi bir issizi ve ya sevqilisi terefinden aldadilmis bir neferi axtarmamiz vacib deyildir. Biz sadece hemin insanlari inandirmaliyiq ki, heyat butun cetinliklere ve zorakiliqlara baxmayaraq cox qozeldir, bunun ucun umudsuzluye qapilmaqa deymez. Sadece