ehtiyacı qalmadı təbii.
Uzun zamandır şirin bir-iki söz keçmədi aramızda onsuzda..
Evədə davamlı olaraq oğlanlar zəng edir. Yəqin qızım əldən gedir...
Qızı :
Hər dediyimə sözdən inciyir və məni heç cür başa düşmür...
Hələ keçən gün geyindiyim mini yupkayada acıqlanmışdı. Buna nə deməli...¿
Evdən ayrılıb, öz həyatımı qurmalıyam...
Uşaq rəftarı görməkdən bezdim artıq!...
25 yaşında
Ata :
Bir gün bunun olacağını bilirdim...
Offf qızım artıq evlənir...
Onsuzda aramız əvvəl ki, kimi deyildi...
İndi bir də əri var...
Şahzadəm məni tərk edir...
Qızı :
Belə bir gündə o bədbəxt ifadəni geyinməsinə nə ehtiyac var ki?
Bilirəm, onu heç cür içinə həzm edə bilmədi. Buna gorə edir...
Öz xəyalındakı kürəkən deyil axı.
Sanki birlikdə yaşayacaq olan odu mən yox...
30 yaşında
Ata :
Çox az görüşürük. Daha sıx bir yerə gəlsək nə yaxşı olar...
Həm nəvələrimçündə çox darıxıram...
Öz yoldaş ətraflarından fürsət tapıb da bizə gələ bilmirlər ki...
Qızı :
Atamada çox laqeyd yanaşıram