Bos bosuna,yarasizca,sirf etraf mühitle uyğunlasaraq keçirdiyin o günler,saatlar var ha.?Hetta hefteler,aylar,heyatlar...Bir qrup insana qosularaq,genclerin deyimiyle "mirtdawaraq" keçirdiyin o vaxtlar...Bax o vaxtlardan ele de bir fayda yoxdu kimese.Etrafinda basqalari varken,çoxluq içindeyken özünü daha rahat hiss edirsen.Ya da qelebe çalmis kimi.Daha karizmatik.Daha xosbext.Etrafa da bu gözle baxirsan.Bizim problemimiz bu...Basqalarinin yalnizliqlarina hörmet etmirik.Bir kafede,meselen bir parkda,üniversited koridorunda öz özüne oturub bir seyler qaralayan,oxuyan,düsünen,içine qapaniq insan ne qeder azdi... Halbuki,senet,felsefe,edebiyyat,düsünce,derinlik hemise o yalnizliqlardan çixir.Özümüzle bas basa qaldiğimiz o nadir anlardan...