Elinde bir deste cicek, eyninde ag seliqeli paltar, saclari bir az daginiq, gözleri ise gunes kimi parildayan bir insan skamyada tek basina oturmusdu. Qurumus dodaqlarinda, solmus tebessumunde zamanin buraxdigi qeddar xatireler aydin görunurdu. Ozu kimi atilmis skamyada oturmusdu. Demek olardi ki, bu skamya onun dostu idi, ondan basqa hec kes burda oturmurdu. Onun burada oturmaqinin sebebi dunyada onuncun en eziz en istekli olan bir insani gözlemek idi. Aynur. Aynur onun sevgilisidi. Aynurdan basqa onun bu heyatda demek olarki, hec kimi yox idi. O Aynuru uzun muddet idi ki, gormurdu. Bu gun görusmeli idiler.Aynurun qara gözlerini, qivrim saclarini, usaq tebessumlu ariq sifetini görmek ucun heyatindan bele kecmeye hazir idi. Hemcinin Aynurda.
Amma Aynur biraz gecikirdi. He onsuz bu gecikme her bir görusde ola bilir. Bu realdi. Bu onu hecde narahat etmirdi.
Onun elindeki cicek destesi Aynurcun hazirlanmisdi. O, bu gulleri bagcadan toplamisdi. Orada Aynuru xosbext edecek qeder