İnsan sevərkən hər zaman sevdiyinin yanında olmasını istər,ömür boyu o insanla yaşamaq istər.Həyat çox qısadır,onun üçün də bu həyatı yaşayanda gərək xoşbəxt və mənalı yaşayasan.Sevirsən,sevilirsən amma elə bir zaman olur ki,sevginin acısını çəkirsən.Bəzən düşünmədən addımlar atırsan,bəzənsə düşünərək atdığın addımlar səni uçuruma aparır.Düşünmədən nə isə edəndə onun əziyyətini çəkəndə,fikirləşmədən etdim, cəzamdı çəkirəm deyirsən.Bəs görəsən insan sevərkən düşünüb sevir? Əlbətdə ki,yox. Sevgi insan qəlbinə xəbər vermədən yol tapır,düşünmək üçün isə imkanın olmur. Birlikdə sevginin əzablı yollarından keçirsən,onun səni sevdiyini düşünərək gözlərində sevinc və xoşbəxtlik qığılcımları parlayır.Bəs görəsən o,səni həqiqətən sevirmi? Bu sualı eşidəndə mübahisə edəcəksən,bəlkə də qarşındakına güləcəksən,bəlkə də onu paxıl adlandıracaqsan. Mənə qarşı yalnış hərəkət etməyib,əlbətdə sevir deyəcəksən. Amma birüzə verməsən belə ürəyinin dərinliklərində bəzi şübhələrin olduğunu hiss edəcəksən.