Səni tapdım,bilmirəm bəlkə də sən məni. Yox... Mən sənsiz gunlərimi yaşayarkən,sənli olacag,sənsiz yaşanmayan,sənlə yaşanacaq günlərimə rast gəldim...Ilk sənə yazmagdan,söyləməkdən qorxdum, qorxdum hər hansi bir sözu səf yazaram və bu səni məndən uzaqlaşdırar. Sonra cəsarətlənib yazdim, yersiz sadəcə diqqət çəkən bir şey yazdım. Bax sözdən bol olan mən, sənə qarşı özumu itirmiş kimiydim, sanki soz bolluğundan acizlənmiş və söz aləmindən qopmuş idim. Amma yazdim... Cavab gəldi, inan üzumdə yarı gülümsəmə,yarı heyrət, yari sevinc hiss olunurdu. Beləcə mən səni kəşf etdim öz dünyamın içində. Sonralar isə hər kecən dəqiqə, hər keçən an, səni itirməməyə can atdim. Sanki bu mənim vəzifəm idi. Nə bilərdim mənim vəzifəm sonda həyat tərzimə çevrilək. Bilirsən nəyi kəşf etdim?! Səndə mən özümü tapmışam...Çox qəribə bir raslantıdı desəm, oxşarlıqdı desəm hansı doğru ya yalan, hansı gerçək ,ya yanlış bilmirəm. Yalnız bir şeyə əminəm! Mən artıq sabahlarımı yanımda olmayan sənlə açar oldum,