Bir payız küçəsi ilə addımlayıram. Saralmış palıd və söyüd yarpaqları ətrafımda uçuşur. Yarpaqlar torpağa düşür və həyatlarını başa vururlar. İndi sən mənə ağacdan düşmüş xəzəl qədər uzaqsan. Həyat küləkləri səni yarpaqlar kimi hara apardı heç bilmirəm. Yarı ilıq, yarı soyuq payız havasını udduqca ətrini aldım payızdan. Artıq bir payızdır ki, uzaqsan məndən. Bəlkə də bundan sonra hər payız sənli günlərimdən ürəyimdə yaranmış bir otağın qapısını açacağam. O otaqda gəzişib sənlə, sənin nəfəsinlə dolu anlarımı xatırlayacağam. Heç gedəndə fikirləşdinmi ki məni kimin və ya nəyin ümidinə buraxırsan? Olmazdımı ki məni də özünlə aparasan??? Səninlə ölməyə də hazır idim. İndi isə sənsiz günlərim yarpaq tək uçur, indi mən sənsiz ölürəm. Söz vermişdin ki həmişə birgə olacayıq, amma ölüm nə idi ki, ölüm aldı səni məndən.. Nə olar sözünün üstündə dur, məni də al öz yanına. Cənnətdə olsa sənsiz bu dünyanı istəmirəm. Artıq dəli kimiyəm. Gördüyüm hər insanın simasında sənin simanı, eşitdiyim hər