Sənə ehtiyacım vardı... Bu dünyada məni anladığına inandığım - dost, yoldaş, sevimli sirdaş ... Hər şeyini bildiyim tək insan idi sən. Hayatımın içində, yanımda olmasan da var olduğunu bilmək belə əhəmiyyətli olan... Hardasa məni düşünən, sevən, qoruyan, məni həyatda tutmağa çalışan bir canın varlığıydı mənan... Həyatın səslənişiydin - yaşamalısan deyən. Elə bir güc idi ki səsləyişin... Yaxşı olmalısan dediyində dinərdi ağrılarım... Sən istədiyin üçün gülümsərdim həyata, canımı ağrıdan ən dözülməz ağrılarım keçərdi,dinərdi birdən səbəbsiz axan yaşlarım...

Toxunulmayacaq qədər uzaqlıqdan ürəyimə toxunardı ürəyin. Səbəbsiz sevinclər yaşayardım məni axtardığında. Dünya yaşanası bir yer idi, içində sən olun zaman. Elə qorxusuz və cəsurdum ki, sən mənə qorxma dediyində. İnsanın insana belə bir dəyər qatabiləcəyini səni tanıyana qədər bilmədim... Amma o dəyərin qarşılığı və əvəzi olacaq heç bir maddi dəyər ola bilməzdi mənim üçün. Yenə eyni yoxsulluq yenə eyni səfaləti yaşayarkən