bu cür zəngin olmaq sadəcə İnanılmaz...
Dostluğun sevginin mənə qatdığı bu mənəvi güclə bağlanmışdım həyata... Halbuki sən qarşıma çıxdığında son yarpağın budağından düşməsini gözləyirdim həyata vəda etmək üçün... Ta ki, ürəyin ürəyimə toxunana kimi. Elə inanmışdım bu sevimli dostluğa... Həyatdan qopub düşmək üzrəykən mənə uzanan əlin bir gün məni daha dərin bir uçuruma ata biləcəyini düşünə bilməmişdim. Həm də ən ağrıdan sözlərlə ən mərhəmətsiz şəkildə...
Hirslənmədim sənə... Bilirəm xətalıydım. Qorxularımız üzündən çox sarılmıştım uzatdığın əlinə. Qorxularımız üzündən bir o qədər də uzaq idik yaşamağa. Qorxularımız üzündən itirmişdim dost ürəyini... Nə etdimsə səni və dostluğunu itirməmək adına etdim və hər şey baxmayaraq itirdim... Sonra anladım ki, nə etsəm edim həqiqi mənada səni itirməmişəm... Həmişə mənimlə idin! Mənimlə... İçimdəki sənlə yaşamağa çalışdım. Qanayan yaralarıma baxmayaraq bacardım belə “yaşamağa”...