Bak dedim ben hafiften kaçık bir adamım.normal değilim.tuhaflıklarım vardır.tamam dedi,üç ay sonra da sen tuhafsın diyerek beni terk etti.hoppala! söylemiştim ama! evet aynen öyle oldu,üstelik hemen bir başkasının kollarına atıldı.ama bende yemek ısmarlamasını bilmezdim lokantalarda,çatalı hangi elimle tutacağımı falan... ( hepsinin bir usûlü varmış) çorbayı üstüme damlatırdım, ellerim bu hayat için fazla amatör kalırdı. garson! derken bile kalp atışlarım hızlanırdı. çiçek almayıda beceremezdim. nedense çiçekçinin bunu bir kızı kandırmak için aldığımı düşüneceğini sanırdım sonra... tıraş da olmazdım,saçım sakalım uzardı. kendime bakmazdım. çirkindim.saçmalardım yani. gerçekten tuhaftım. tek ele gelir yanım tuhaflığımı baştan söylemek olmuştur.bu da beni kurtarmadı tabi. dürüst olmak işe yaramıyor. tuvalette aklına gelen mısraları,ben bunları gece yarısı yıldızları izlerken buldum,diye yutturacaksın.yoksa sana saygı duymuyorlar...!