fərqlənmək, cəmdən ayrılmaq istəmirdi.
Cəmlə eyniləşmək onun təbiətinə uyğun idi.
Cəmdən kənarda yaşamaq üçün güclü olmalısan!
Habil özünə inanmırdı.
Bu səbəbdən də cəmdən qopmurdu.
O, çayda damla olmağa razı idi, bununla barışırdı, çaydan kənarda itməyindən qorxurdu.
Buna görə də mən Habilə acıqlıydım.
Qardaşımın daxili aləmində küləklər əsmirdi, göl durğunluğu vardı onun xilqətində, təlaş burulğanına düşmürdü, düşməyəcəkdi qardaşım, şübhə odunda yanmırdı, yanmayacaqdı qardaşım, mənim isə içim göynəyirdi:
Əgər Allah səcdəyə layiqdirsə, o bu dünyanı niyə yaratdı?
Ani səadət – sonsuz fəlakət, ani sevinc – sonsuz iztirab, ani həqiqət – sonsuz yalan, həyata keçməyən arzular, azdıran yollar, zalımlıqlar, çirkinliklər, rəzalətlər dünyasını yaradanı böyük saymaq olarmı?
Nə vaxt əlimizdən tutdu, kömək elədi, nicat yolu göstərdi bizə Allah?
Nə vaxt ədalətli hökm çıxartdı, yaxşını qiymətləndirdi, pisi pislədi Allah?
Nə vaxt günahsızı günahlının, əsili xəbisin, gözəli eybəcərin