cəngindən qurtardı?
Nə vaxt alini alçaltmadı, alçağı ucaltmadı?
Nə vaxt ləyaqətlini tapdalamadı?
Nə vaxt cəlladı aşiqdən üştün tutmadı?
Nə vaxt vicdanlının aqibətini vicdansıza tapşırmadı?
Nə vaxt göz yaşlarından sel yaratmadı, belləri əymədi, mərdə qıymadı, ədaləti təqib etmədi, həqiqəti didərgin salmadı?
Hansı suyu bulandırmadı, hansı ocağı söndürmədi, hansı çırağı keçirmədi, hansı sinəyə dağ çəkmədi, hansı təmizi çirkaba bulamadı?
Allahın nəyi böyükdür?
Nəyi səcdəyə layiqdir? – deyə yanıb-yaxılırdım.
Bəndələr isə Allaha dua oxuyurdular.
Bunlardır, bu mənəvi əlillər, korlar, karlar, lallardır Allahın böyüklüyünü yaradan, - deyə düşünürdüm.
Bəndəlik aqibətidir insanları rəzalətlə barışdıran.
Bəndəliyi öldürmək lazımdır, həm də onun ən parlaq timsalında.
Bu fikir məndən artıq və məndən güclü idi.
O, həyata keçməliydi, keçməyə bilməzdi.
Dünyada qardaşım Habil inamında bəndə yox idi.
Dünyada qardaşım Habil yüksəkliyində möminlik yox idi.
Dünyada qardaşım Habil