sədaqətində Allaha xidmət yox idi.
Habil – bəndəliyin misilsiz təcəssümü idi, bəndəlikdən artıq timsalı idi.
Onun paklığı yalançı böyüklüyün dəhşətinə bərabər idi.
Ona görə də Habil ölməliydi!
Dəhşət dəhşət yaratmalıydı və yaratdı.
Mən həm də Habili rəzil dünyadan xilas etdim.
Gec-tez onun murdar nəfəsi qardaşımın dodaqlarına toxunacaqdı.
Dünya qardaşıma yaraşmırdı.
Mən dünyada mənə ən doğma olanı öldürməliydim.
Mən göstərməliydim, sübut etməli, anlatmalıydım ki, bəndəliyə nifrətim doğmama, əzizimə, təkimə məhəbbətimdən artıqdır.
Habildən qiymətli heç kimim yox idi.
Onu özümdən çox istəyirdim.
Ona görə də öldürdüm!
Fəqət Habil öldü, bəndəlik ölmədi, ən yaxşı bəndə öldü, mütilik ölmədi. Fəlakətli səhvimi anladım.
Allah yaşayırsa – bəndə tapılacaq!
Allah bəndəsini tapacaq.
Bəndəliyə tapınanların sayı-hesabı yoxdur!
Allah bəndəliyi özüylə gətirir.
Anladım ki, Habili nahaq öldürmüşəm.
Allahı öldürməliydim. Ya da özüm ölməliydim!
İndi ölmək istəyirəm, ölə