içinə baxaraq soruşdu:
-Bəlkə aşiq olmusan mənə?...
-Nə?..
Bəlkə də neçə illərdir gözlədiyi an gəlmişdi Yasəmənin. Həyacan, utancaqlıq ve sevgi qarışıq hisslərlə əlindəki kitaba baxaraq düşündü: "görəsən niyə belə edir axı? Bəlkə...bəlkə o da məni sevir...İlahi yəni bu doğurdan baş verir, yoxsa yenə bir xəyaldı?"Bu düşüncələrlə başını qaldırıb Aydının gözlərinə baxdı. Sevgi görməyi ümid etdiyi gözlərdə gördüyü tək şey rişxənd və kinayə idi. Beyninə ildırım kimi çaxan fikirlə bayaqki gülüşlərin mənasını indi anladı-"demək tək istədiyin mənim kimi aciz qızla məzələnməkdir!" Biraz əvvəl həyacandan əsərkən, indi tək hissetdiyi şey - qəzəb!
Bu an Aydın biraz əyilərək pıçıltıyla dedi:-Bəlkə öpüm səni?...
Bu son cümlə Yasəmənin səbrini daşıran son damla oldu. Kədərli baxan gözlərində ani qığılcım yandı sanki və yüksəklə:-Nə dedin?
Aydında səsini yüksəldərək:- Dedim bəlkə öpüm səni? -Doğurdan?
-Hə...
-Hmm... Təklifinə görə təşşəkkür, amma seçmə imkanım olsaydı sənin əvəzinə qurbağanı