İllər əvvəl, Seattledə təşkil edilən Əlillər olimpiadasında, növbə 100 metr finallarına gəlmişdi. Finala qalan doqquz iştirakçıdan hər biri ya fiziki baxımdan qüsurlu idi yaxud zehni baxımdan.

İştirakçılar Start xəttindəki yerlərini keçdilər və Start işarəsi verilən kimi var gücləriylə irəli atıldılar. Heç biri, atletizm yarışlarında görməyə vərdiş etdiyimiz növdən bir hücum reallaşdıra bilmədi əlbəttə. Amma hamısı da bu yarışı qazanmağa istəkli və edə bildikləri ən yaxşı qaçışı etməyə çalışırdılar.
Biri xaric!

O, hələ ilk bir neçə metrdə yerə yıxılmış, tarazlığını qoruya bilmədiyi üçün yerdə iki dəfə yuvarlanmış, sonra da hönkür-hönkür ağlamağa başlamışdı.

O qədər yüksək səslə ağlayırdı ki, öndəki səkkiz iştirakçı da onun hıçqırıqlarını eşidib əvvəl yavaşladılar, sonra da başlarını geriyə çevirdilər, sonra da bitmə xəttinə doğru qaçmaq əvəzinə, yerdəki bu şikəst gəncin köməyinə qaçdılar. İçlərindən biri, Down Sindromu ‘ndan
əziyyət çəkən bir qızcığaz əyildi, gözyaşları