mən onsuz da
rahatdım. İşdən ayrıldım və aradan 3
gün keçdikdən sonra çölə çıxdım. Hər
zaman getdiyimiz parka gettim.Dostlar
yenə oradaydı.Əslinda bəlkə oradan heç ayrılmamışlardı.Onlarla danışarkən
parkdakı digər insanların güldüyünü
fərq etdim gülən insanlara, " Siz gerçək
deyilsiniz! " deyə qışqırdım. Amma
onlar yalnız gülürdülər.Məndən əl
çəkmələrini dedim.Hara getsəm onlarda mənimlə bir yerdə idilər.Dərmanlar məni
yaxşıca dağıtmıştı.Düşüncelerimi
toplaya bilmirdim.Dostlar da yavaş-
yavaş məndən uzaqlaşırdılar. Zeynəbi
axtarmaqdan qorxurdum. Çünki
axtarsam Zeynəb deyə birinin olmadığını anlaya bilərdim. Bir gün
dözə bilməyib zəng etdim və hər
zamanki yerimizdə görüşdük. Ona bir
tərəfdən başıma gələnləri izah edərkən
digər tərəfdən də ətrafdakı insanları
süzürdüm. Yenə mənə gülmələrindən qorxurdum ...Əgər mənə gülürlərsə bu
Zeynəbin olmadığını göstərəcəkdi. Bəli
ətrafdakı insanlar yenə mənə birmənalı
baxırdılar amma bu dəfə gülmürdülər .
Zeynəb hadisəsi məni