gün keçdikcə
bitirirdi . Bir gün anama Zeynəbi evə gətirəcəyəmi dedim. Anamın gözləri
böyüdü. Yenə bir xəyali qəhrəmanı evə
gətirəcəyimdən qorxurdu. Amma mən
özümə güvənirdim . Zeynəb bir xəyal
deyil gerçəkdi . Anam istəksiz olsa da
mənim israrımla qəbul etdi. O biri gün Zeynəblə görüşdük və ona " Səni bir az
sonra anama aparacağam " dedim.
Zeynəb çox təlaşlandı. Hazırlıqsız
olduğunu söylədi amma mən israr
edincə qəbul etdi. Artıq geri çəkilmək
yox idi. Bir az söhbətin ardından evə doğru yola düşdük. Küçəyə gəlib evə
yaxınlaşdığımızda son bir dəfə
qulağına əyilib "Səni çox sevirəm"
dedim. Eve gəldik , Zeynəbin əlini bərk-
bərk sıxıb qapını döydüm .Anam qapını
açdığında mən öndən girib ayaqqabılarımı çıxardım və Zeynəbi
içəri dəvət etdim. Anama baxıb
gözlərimlə Zeynəbi işarə edərkən
ürəyim dayanacaqdı sanki. Anamın
gözlərindəki yaşı görüncə olduğum
yerə yıxıldım. Demək yenə xəyal idi, Zeynəb, mavi gözlü gözəlçəni də Tanrı
yox məhz mən ,beynimdə
yaratmışdım...