sadece nasil en mutlu sekilde gecirebilecegini dusunerek gecirmis. Hic bir zaman yarina var olacagina inanmamis ve sonunda bir yarininin oldugunu unutmus. Insanlarin kendisine olan sevgisini kullanmaya baslamis. Bu sayede guclenmis ve bu gucunu tekrar onlari incitmek icin kullanmis. Kalbinin acisini herkese yasatmayi basarmis. Bir yarininin olmadigini bildigi icin hic kimsenin yapmaya cesaret edemedigi seyleri yapmis. Boylesine nasil degistigine kimse bir anlam verememis. Ailesi konusmayi denesede nafile hic bir anlami yokmus. Onun bu haline cok uzulen annesi birgun cocuk tam evden cikacakken kolundan tutmus cekmis iceri hic birsey soylemeden sadece sarilmis, oylesine sarilmiski sicakligini cocuk kalbinde hissetmis. Annesinin gozlerinden damlayan yas cocugun kalbine kadar islemis ve bu saf sevgisi cocuga tekrar guvenmeyi gercek sevgiyi sadakati hatirlatmis.
ARTIK HERSEYI ODEME VAKTI GELMIS. Bu olanlardan sonra cocuk geceleri uyuyamaz olmus, delirecekmis. Verdigi zararlari kirdigi