aşımına uğrayan,
alışkanlıklara yenik düşen, banka hesabında para kalmadığı için ya da tam
tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren
sevgilerden değildi onların ki...

Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de büyüdü, büyüdü...
Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağmen
çocuk sahibi olmayınca, -bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek,
bencillik olur- diyerek devam ettiler hayatlarına.

Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler...

-Senin için ölürüm- derdi kadın, sımsıkı sarılıp adama ve adam da -Hayır,
ben senin için ölürüm- diye yanıt verirdi hep...

Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın,
-Bir tanem, kütüphanenin ikinci rafına bak....
-Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not olurdu,
-Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiğimi sakın unutma-
Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya
koşturan kadın, sonunda kimi zaman