istədiyimi ona söyləyə bilmirdim.Istəyirdim ki, ayrlılq üçün ilk addımə o atsən.Elə də oldu.Mənə zəng eliyib 'Son dəfə görüşməliyik'-dedi.Razılaşdıq,getdim.O gün həmişəkindən daha gözəl görünürdü.tək bir fərq var idi gözlərindəki əvvəlki sevinc,əvvəlki parıltı yox idi.Elə bil sönmüşdü.Vurulduğum o gülüşündən
isə əsər-əlamət qalmamışdı.Utanırdım üzünə baxmağa.Günahkar idim.Yenə həmişəki kimi əvvəlcə səbəbini soruşdu:
-Niyə mənə zəng eləmirsən?
Mənsə :
-Vaxtım yox idi.Bir az başım qarışıq idi.
-Biir az? Bir aydı səs-sorağın çıxmır.Səncə bu azdı?
Susdum
-Deyəsən başqası var?
Yenə də cavab vermədim.Susmaq razılıq əlaməti idi.Mənim üçün isə ayrılıq əlaməti idi.
-Belə də olmalıydı da ...Necə mənə görə kimisə atmışdın,elə də kiməsə görə məni atdın...Bu ki sənin xasiyyətindi.SƏNƏ XOŞBƏXT OL DEMƏYƏCƏM ÇÜNKI SƏN BUNA LAYIQ DEYILSƏN...!
Dedi və getdi.Ilk günki kimi o gözdən itənəcən arxasınca baxdım.Indiyə kimi çox qız olmuşdu həyatımda.Amma heç birinə görə ağlamamışdım...

Bir