susdum.Susmaq razılıq əlaməti idi.Özümü düşünmürdüm.Hər halda heç düşünmədən özümü,öz xoşbəxtliyimi anama qurban verə bilərdim.Bəs onu?Ilk dəfə idi ki,özümü bu qədər bədbəxt və çarəsiz hiss edirdim.Anamın xəstəliyi barədə ona heçnə demədim.Düşünürdüm ki,mənə nə qədər çox nifrət etsə o qədər tez unudar.
...Onunla ayrılandan bir həftə sonra toyum oldu.Hamı deyib-gülür,sevinirdi.Mənə hər xoşbəxtlik arzulananda qulağımda onun son sözləri səslənirdi:"SƏNƏ XOŞBƏXT OL DEMƏYƏCƏM ÇÜNKI SƏN BUNA LAYIQ DEYILSƏN...!"

Artıq çox gec idi anamın mənə yalan dediyini öyrənəndə.Özünün dili ilə desək kiçik bir yalana əl atmışdı məni evləndirmək üçün.Hər şeyi mənim xoşbəxtliyim üçün etmişdi...
Mən isə indi xoşbəxt deyiləm...! Üstəlik aldığım qızı da bədbəxt elədim,atdığım qızı da .......