dunyasını dimdiyilə parcalayır. Onu qoruyan, əzizləyən, doğma divarları sındırır. Yumurtadan cıxmış cucə elə bilir ki, artıq olub. İndi onun əzabları gələcək. Amma cucə oz anasını gorur, sonra ozu kimi yumşaq, təmiz cucələri, sonra yamyaşıl cəmənliyi, sonra parlaq gunəşi. Butun bu cənnəti gorəndən sonra sevinir. Sevinir ki, cəsarət toplayıb oz evini sındıra bildi. Yoxsa omru boyu darısqal qaranlıq divarların arasında boğulacaqdı...