sifət ifadələrindən kefinin yaxşı və ya pis olduğunu anlayırdım. Gülüşünü görəndə dünyalar sanki mənim olurdu. Yemək yediyini görürdüm o pəncərədən . Sən də mənim tez- tez çay içməyimi görüb, təəccüblənirdin . Bir sözlə bir-birimizin həyat tərzinə çevrilmişdik. Hər gün universitetdən çıxıb o pəncərənin önündə oturmağa tələsirdim . Səni görməyə tələsirdim . Lakin bir gün o pəncərəni qərarsızlığın , etinasızlığınla sən sındırdın. Yadımdadır, o gün səndən soruşdum ki, aramızdakı məsafələri qət etmək istəyirsənmi ? "Atam çox hirslənər , icazə verməz dedin.” Sonra yenə soruşdum: "Bəs gəlmək istərdinmi ?” Bax bu sualın cavabı illərlə yandırdı məni . Dünyamı yerlə bir etdi həmin gün. "Əmin deyiləm ” dedin. "Tamammı. davammı?” dedim. "Sən qərar ver” dedin. Bilirsən , ondan sonra elə bir dua etdim ki, rəbbimə ... içdən , hıçqıra-hıçqıra... Tez bir zamanda da qəbul oldu. Doğru deyirlərmiş səmimi edilən heç bir duanı rəbbim geri çevirmir. "Allahım içimdə , qəlbimdə böyük bir boşluq yarat,