ailesini qorumaq üçün
daim mübarize aparırdı.
Amma görünür ki, narkotikler
ondan da güclü idiler. Zamanla
narkotikler atamın heyatının menasına çevrilmeye başladı.
Ne qeder ki, atam narkotikden
sonra “ çox-çox yükseklere
qalxırdı”, anam bir o qeder de
günden güne alçalırdı. Bele
günlerde onlar ne bir- birlerinden, ne de menden
utanırdılar. Qışqırır, bir-
birlerini tehqir edirdiler, hetta
ele yüksekden qışqırırdılar ki,
men ne qeder de qulaqlarımı
berk-berk bağlasam, başqa otağa keçsem de yene de
onların sesini eşidirdim.
Herden barışıq olurdu.
Qohumlar yığılır, atamı tenbeh
edirdiler. Atam ise başını aşağı
salıb onlara qulaq asırdı, bele anlarda menim ona çox
yazığım gelirdi… Men ona
yaxınlaşar, elini
tumarlayardım, o ise meni
qucaqlayardı.
Qohumların gelişinden sonra bir müddet her şey qaydasına
düşerdi. Atam mene balaca
maşınlar düzelderdi, anam
qeşeng geyiner, saçını
düzelder ve biz gezmeye
gederdik. Lakin bu o qeder de uzun çekmezdi.