Müeyyen
zamandan sonra her şey
yeniden başlanırdı. Evimizde
yene dehşet dolu qara günler
başlayırdı. Men çalışırdım ki,
atamın gelişine qeder tez yatım, başımı yastığın altına
salardım ki, heç ne eşitmeyim.
Men çox tenha idim, heç kim
meni anlamaq istemirdi. Men
onlara qarşı olan hislerimi
ifade ede bilmirdim ve bu da mene eziyyet verirdi. Sadece
olaraq men çox balaca idim.
Qaranlıq otaqda çarpayımda
uzanaraq men hem atamın
yolunu gözleyirdim, hem de
onun gelmemesini isteyirdim. Onu dayandıracaq sehrli sözleri
tapmağa çalışırdım. O yastığın
altında men çox göz yaşları
tökmüşdüm, menim yegane
dostum o idi.
Mene ele gelirdi ki, valideynlerim meni tamam
unudublar, onların başları
özlerine, öz problemlerine o
qeder qarışmışdı ki, menim
varlığımı unutmuşdular. Her
halda men bele düşünürdüm. Ve men onlardan intiqam
almaq qerarına geldim. Bes
kiçik, kimsesiz bir insanın
bele sehnelerle qarşılaşması,
bele eziyyet çekmesi
edaletdenmidir? Men tamamile getmek