qerarına geldim, yeni
ölmek. Menim artıq 7 yaşım
var idi ve heyat, ölüm
haqqında çox az da olsa
anlayışım var idi.
Men güclü olmaq qerarına geldim, artıq ağlamayacaqdım.
Axşamlar atamın gelmesine
yaxın men gözlerimi berk-
berk bağlayır ve nefes
almamağa çalışırdım. Bele
hallarda menim üreyim çox zeif döyünürdü. Bir gün men
yene de nefes almamağa
çalışanda birden üreyimin
döyüntüsü yavaş-yavaş
azalmağa başladı. Men çox
qorxdum ve bütün gücümü toplayıb: “Ana, ana” deye
qışqırdım. Sonra ise heç ne
xatırlamıram...
Men ayılanda ilk olaraq
valideynlerimi gördüm, onlar
çox yorğun görünürdüler, günlerle menim yanımdan heç
yere ayrılmayıblar. Menim
veziyyetim onlara pis tesir
edib, onlara eziyyet verib,
incidib.
O zamandan artıq 5 il keçib. Menim 12 yaşım var, 7-ci
sinifde oxuyuram. Her axşam
atam mene maşınlar
düzeldir,bu bizim onunla
hobbimizdir, biz şaxmat
oynayır, resmler çekirik. Her istirahet günü ise anam, atam
ve men gezmeye gedirik.Men
sevilirem ve